Benim çocuk öğretmenim—1


5 yaşında, sınıfın içinde yorgunluktan uyumuş kalmışım.

Şimdi ‘Bu hikayede nerden çıktı böyle Sibel?’ dediğinizi duyar gibiyim. O kadar işinizin gücünüzün arasında sadece 5 dakikalık bölümler halinde yazmaya çalışacağım. Baştan söyleyeyim, orta sonda bütünlemeye kaldığım tek dersim, Türkçe dersiydi.

Lise 1, 2, ve 3. sınıflarda da 5 ile 7 arasında notlar alırdım. Kompozisyon derslerimde asla 6’yı geçmezdi. Ben, Türkçe ve Edebiyat derslerimi, hayatta tek başıma çalışamayan tembel bir talebeydim. Canım annem bana yardım etmeseydi eğer, kesin 1 ve 3 notların üstüne çıkamayacağımı adım gibi biliyordum.

Liseye giden koca bir kızdım ama gelde tek başıma edebiyattaki herhangi bir parçanın ana fikrini bile iki satır cümleye dökemezdim. Çok çok sıkıldığım, yapamadığım bir dersti.  Yalnız Edebiyat öğretmenimi çok iyi dinlerdim. Evdede annemi çok iyi dinlerdim, onun ağzından çıkan her bir kelimeyi satır satır yazmaya odaklanırdım..    Annemin mutlaka ev işleri olurdu, o bulaşıkları yıkarken bende ona parçayı okurdum. Annem de bana parçanın özetini, ana fikrini, soru ve cevaplarını satır satır noktası virgülüne kadar yazdırırdı. Edebiyat ödevim hep bu şekilde biterdi. Sınıfta parmak kaldırıp, öğretmenimin sorularına defterime annemin yazdırdığı cevapları okuyarak  karşılık verirdim.Her seferinde de öğretmenim benim cevaplarımı sınıfa örnek gösterirdi.Nasıl diyebilirdim ki annemin cevapları?Orta ve lise yıllarım hep bu şekilde bitmiştir.Olur ya bazen annem, sabah erkenden çarşıya gitmiş olsun,bende sabaha bırakmışsam türkçe parçamı, işte o zaman bütün eteklerim tutuşurdu.Mümkün yok yapamazdım tek başıma ama ben bununda kolayını bulmuş ve keşfetmiştim.Bizim evde ben hariç,kardeşim, annem, babam felaket sıklıkta kitap okurlardı.Hele benden iki yaş küçük kardeşime ne demeli?O hepsinden beterdi,kendi ders kitaplarını hiç önemsemezdi ama  annemin babamın okuduğu bütün kitapları tek tek okurdu.Hiç unutamayacağım bir olayı burda atlamayayım.Bir sabah kardeşimin elinde büyük kalınca babamın kitabını gördüm.Ben kuşkuyla ne yapıyorsun o kitaba ,babamın kitabı o diyerek peşpeşe soru yağmuruna tutuyordum.Hani suçlu yakalamışım gibi….Zavallı kardeşim,yok abla bunu okuyorum demez mi?Nasıl şaşırmıştım anlatamam!Babamın koskoca kalın kitabını okuyor kardeşim,inanmam mümkün değildi.Babam bile o kitabı  zor okurdu ,hatta defalarca elinde gördüğüm bir kitaptı.Orta ikiye giden kardeşimin onu okuması, anlaması mümkün değildi.Ben yinede emin olmamıştım.Kardeşime dedimki,o kitabı okuyabiliyorsan benim ödevimide yapman lazım o zaman inanırım sana dedim.O da tamam yapalım dedi.Gerçekten benim lise bir edebiyat  ödev sorularımı şakır şakır cevaplıyor bende satır satır deftere yazıyordum.Hiç zorlanmıyordu bunu hissediyordum,aynı annem gibi yazdırıyordu.Bundan böyle annem olmayıncada kardeşimi tavlıyordum.Yani onu,evdeki ikinci hocamı keşfetmiştim.Şimdi hatırlıyorumda kardeşim bana bir gün bile hayır demedi,çünkü gerçekten Türkçe’yi inanılmaz seviyordu.Elinden kitap dergi hiç mi hiç düşmezdi.Ne bulursa okuyan bir tipti.Hala okuma alışkanlığı anormal derecededir.Şimdi merak ediyorsunuzdur ,kardeşimin elindeki kitabı.İnanın ben hala o kitabı okumadım.Elindeki kitap Sokrates’in Eflatunuydu.O yaşta ele alınacak kitapmıydı bilemiyorum ,gerisini siz düşünün.Ben hala hatırladıkça inanamıyorum.Ama şu gerçektiki,  kardeşim o kitabı merak etmiş okuyordu.  Hani bazı çocuklar der ya matematiği hiç sevmem, resmi hiç sevmem. Şimdi anlıyorum ki ben de Türkçe dersini gerçekten hiç sevmiyormuşum. Ben şanslıymışım ki, Türkçesi çok iyi olan bir annem ,birde kardeşim varmış.Yoksa ben ne yapardım?Düşünmek bile istemiyorum……

Bütün sorun, Edebiyat kitabında ki ağır, sıkıcı, ahenksiz yazılardı. O yaşlarda ben öyle görüyordum kitabı. Canım annemin özet anlatması olmasa, o parçada ne denmek istendiğini asla kendi başıma çıkaramazdım. İfade yeteneğim gerçekten yoktu. O yaşlarda da sıkıldığım bir şeyi asla yapmazdım. Canım annem benle çok uğraşmıştır. Bu edebiyat sorunum yüzünden Liseyide, üniversiteyide fen okumuşumdur…

Nihayetinde, Türkçe beni yine yakaladı. Bu sefer tek

başımayım. Annem memleketinde. Onsuz hikayemi aktarırken, eksiklerimi görmeyin. Sizden notda istemem. Şimdiden  5 ve 6’nın üzerine çıkamayacağımı zaten biliyorum. Edebiyat öğretmenlerimden de özür diliyorum.

Çocukluğum da kalan güzel anımı  hatırlamaya çalışabildiklerimi, içlerinde benim için en güzelini, harika arkadaşlığı, anlatmak için yazdım. Benden sonrada torunlarım, yeğenlerim okusun, güzel anılar kaybolmasın. Belki ilerdede çocuklar okur. O yıllarda güzel arkadaşlıklarda varmış derler, kim bilir…

ÇOCUKLUĞUMDA BİR TÜRLÜ OYNAYAMADIĞIMIZ, BAŞLAYAMADIĞIMIZ EVCİLİK OYUNUMUZ.

Ben  5  yaşlarında  var yok gibiyim.Babamın yedek subay öğretmenliğinden dolayı,Akdenizin sahile 100 metre mesafede ki  köyündeyiz ,okulun  lojmanın da  oturuyoruz. Okul ile  lojman bitişikti. İlkokulda öğretmenim de babamdı. Ben zaten okumayı yazmayı  çabuk söktüğüm için, babam benim okula kayıtımı beş yaşında yapmıştı…Babamın sınıfından hiç çıkmazdım ki zaten.Sadece dinleyerek kendi başıma okumayı  öğrenmiştim..Babam asla erken öğrenmemi istemiyordu,  isteseydi bana da defter,kitap  verirdi,diğer öğrencilere verdiği gibi.Galiba ben babamı kıskanmıştım….Okuyan öbür çocuklara çok iyi davranıyordu,hep  onlarla ilgileniyordu.Sınıfta benimle hiç ilgilenmezdi.Bende derste sıkılırdım sıranın üstünde

çoğu kereler  uyumuş olurdum.Nerden mi biliyorum ,uyurken hep babam benim resimlerimi çekermiş de ondan.44  yıl evvel,köydeki insanların,talebelerinin   ilk resimlerini babam çekmiş.Sonradan duymuş ve öğrenmiştim…

Babam  her okumayı sökene  ödül olsun diye  hikaye kitabı veriyor du.Bana vermiyordu. Sırf babam bana da hikaye kitabı versin diye kıskançlık tan sınıfta yanından hiç ayrılmayarak gizli gizli  çaktırmadan dersi dinleyerek  çabuk  okuma yazma  öğrenmiş olduğumu anlıyorum.

Babam okul müdürü olduğu için lojman da kalıyorduk diğer iki öğretmende köydeki evlerde kalıyorlardı… Bizim okul  ortadan geçen büyük  asfalt yolun, sağına düşen küçük bir tepenin üzerinde dururdu..Köy ise bu asfalt yolun soluna  düşerdi .Köy de yoldan 4-5 metre yüksekte  kurulmuştu. Bizim okul ile köy evlerinin  arasında kocaman bir anayol vardı.Bana o zamanlar  o asfalt yol, çok büyük gelirdi  gözüme .Halbuki,tek şeritli bildiğimiz asfalt yoldu işte.

Köy evleri de yoldan yüksek tepe de idi, bizim oturduğumuz lojman da yoldan yüksek tepedeydi.  Bizim okulun tam karşısına gelen iki katlı evde de arkadaşım Nimet’in ailesi  oturuyor du. sanırım 4 yaşından itibaren tanırım. İlk okulu sadece 3. sınıf hariç aynı sıra da yan yana oturarak bitirmişdik.Orta okula geçince de köy dolmuşuyla mesafesi 10 km olan kazaya,birlikte gider  gelirdik.

Babasının  kardeşleriyle birlikte  bütün köyün  yarısı sanırım  onların dı.Karpuz tarlaları,pamuk tarlaları, sebze tarlaları, saymakla bitmezdi… Arada ben de Nimet giderse eğer, onların peşine düşer takılırdım,traktöre binme zevkini de çıkartırdım bu arada..Ben de onlarla pamuk toplardım.8 yaşında ki bir kızın beline bağlanan bez önlük,ne kadar dolarsa o kadar pamuk toplardım.Çok ayıp bir şey de yapardım.Aklıma gelince gerçekten çok utanıyorum.Akşama kadar topladığım bir önlük pamuğu asla ,çuval torbalarına boşaltmaz,sıkı sıkı tutardım eve gidene kadar.Topladığım pamuğu anneme götürmek istiyordum  çünkü….Ne kadar asil insanlardı,Nimet’in annesi ve babası .Çocukluğu mu hoş karşılarlardı. Zaten o şartlar la onlarla gitmeye can atar dım.Ucun da eve  pamuk getirmek vardı . Topladığım pamuklar illa ki benim olacaktı.

Nimet ‘dünden razıydı,ben  istersem tarlaya gitmek  ,o da öyle gelirdi. Çok sık  tarlaya gitmek istemezdi.Daha çok,ev ve ineklerle uğraşmayı seviyordu galiba.

Ama ne uğraşmak,şimdi düşünüyorum da 9 yaşındaki bir kızın yapacağı işler değildi.Ben de 8 yaşlarında var yoktum.Aklım fikrim evcilik oynamaktaydı.Çok oynamak istiyordum da Nimet’in hep işinin bitmesini beklerdim…

Benim çocuk öğretmenim—1 için 2 cevap

  1. Elif'in Terazisi dedi ki:

    Canım severek okudum, devamı yazıları da okuyacağım.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s